*"Ang Libro na Hindi Ko Mabasa sa Pnaginip"* CHAPTER 7

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        

    ### *Chapter 7: Ang Pintuan sa Loob ng Libro*

Hindi ko na alam kung panaginip pa ba to o hindi.  

Kasi nung gabing yun, pagbukas ko ng libro, hindi na letra ang bumungad sakin.

Pintuan.

Isang lumang kahoy na pinto, nakaukit sa mismong gitna ng pahina. Walang bisagra. Walang hawakan. Pero alam ko, pwede ko siyang buksan.

Huminga ako nang malalim.  

“Ka-lim-pa-nan,” bulong ko. Yung salita na natutunan ko nung isang gabi. Parang password niya.

Dahan-dahan, gumalaw yung pinto. Walang tunog. Walang langitngit. Parang luma na talaga siya kaya sanay nang bumukas nang tahimik.

Sa loob, hindi madilim.  

Maliwanag. Mainit. Amoy sinigang at Vicks.

Bahay namin yun.  

Yung bahay namin sa probinsya bago kami lumipat sa Maynila. Yung bahay na nasira nung bagyo nung 2013.

Tumayo ako. Paa ko wala sa sahig ng kwarto ko. Nasa lumang tiles na kami ng bahay. Yung may bitak sa gitna kasi lagi akong nadadapa dun nung bata ako.

“Luis?”

Boses ni Lola.  

Lumingon ako.

Nakaupo siya sa upuan niya sa sala. Yung upuan na may kumot na crochet. Naka-pambahay, naka-tsinelas. Mukha siyang 10 taon na mas bata kaysa nung huling nakita ko siya.

Hindi ako makagalaw.  

Parang nakalimutan ko kung paano huminga.

“Umupo ka,” sabi niya. Tinapik niya yung upuan sa tabi niya.

Dahan-dahan akong lumapit. Nanginginig tuhod ko.  

Nang umupo ako, hindi ko siya matitigan. Nahihiya ako. Galit ako. Nalulungkot ako. Lahat sabay-sabay.

Matagal kaming tahimik.  

Hanggang sa sinabi niya: “Handa ka na ba?”

Handa sa ano? Tanong ko sa isip ko.  

Pero hindi ko na kailangan itanong nang malakas.

Alam ko na.

Handa na ba akong makita yung huling pahina.  

Handa na ba akong marinig yung sinabi ko sa kanya nung huling gabi niya.

Umiling ako. “Hindi pa.”

Ngumiti siya. Hindi yung ngiti na pilit. Yung ngiti na naiintindihan ka.

“Okay lang,” sabi niya. “Hindi kita minamadali. Naghihintay lang ako.”

Tiningnan ko yung mga kamay niya. Kulubot na, pero malambot pa rin. Yung mga kamay na nagluluto ng paborito kong ulam kahit wala kaming pera.

Bigla, bumalik yung amoy ng bahay. Yung amoy na akala ko nakalimutan ko na.

Nagising ako na may luha sa pisngi.  

Pero iba yung iyak na yun. Hindi masakit. Parang gumaan.

Sa tabi ko, nakasara yung libro.  

Pero ngayon, hindi na ako takot buksan ulit.

*[Cliffhanger: Kung bumalik ako sa bahay na yun bukas, makakaya ko na bang pumasok sa kwarto niya? At anong hinihintay niya sakin na sabihin ko?]*

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     " Salamat sa pagbabasa Kung may panaginip ka rin na hindi mo mainindihan share mo sa comments"                                                                                                                                                                              

 

BASAHIN ANG NEXT

👇

CHAPTER 8