*"Ang Libro na Hindi Ko Mabasa sa Pnaginip"* CHAPTER 4

                                                                                 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   ### *Chapter 4: Ang Boses sa Ilalim ng Salita*

Gabi-gabi na akong bumabalik sa librong yun.  

Parang may magnet. Kahit pagod ako, kahit 2 oras na lang tulog ko, pipilitin ko pa ring pumikit at hanapin yung unang pahina.

Pero sa gabi na yun, iba.

Hindi na ako agad napunta sa library o sa salamin. Nasa madilim akong kwarto. Wala akong nakikita, pero naririnig ko yung paghinga ko. Malakas. Parang ako lang mag-isa sa buong mundo.

Tapos may narinig ako.

Bulong. Mahina. Parang galing sa ilalim ng tubig.

Pinikit ko mata ko nang mas mahigpit. Pinilit kong makinig.  

At doon ko narinig—boses ni Lola.

Hindi yung boses niya nung malakas at masigla pa siya. Yung boses niya nung huling gabi niya. Paos. Pagod. Pero malinaw.

“Anak…”

Nanindig balahibo ko. Tatlong taon na siyang patay. Pero naririnig ko siya. Dito. Ngayon.

“Anak, hindi mo kailangan basahin,” sabi ng boses. “Kailangan mo lang… tandaan.”

Ano daw? Tandaan? Anong itatandaan ko? Wala nga akong maalala. Lahat ng tungkol sa gabing yun, malabo. Yung gabi na umalis si Papa. Yung gabi na sumigaw ako kay Lola na ayaw ko na sa kanya.

Gusto kong sumigaw pabalik. “Lola, sabihin mo sakin! Ano bang ginawa ko?”

Pero hindi lumabas yung boses ko. Parang may humahawak sa lalamunan ko.

Yung bulong nagpatuloy.  

“Hindi sa letra ang sagot, anak. Nasa puso mo yan. Sa parte ng puso mo na ayaw mong buksan.”

Bigla, parang may tumulak sa dibdib ko. Hindi masakit, pero mabigat. Parang may bumigat na bato sa gitna ng dibdib ko na hindi ko alam kung kailan ko nilagay dun.

Nagising ako bigla.

Wala akong ilaw. Wala akong tao sa tabi ko. Pero basa ang pisngi ko.

Umiikot ako sa kama. Umiiyak ako. Pero hindi ko alam kung bakit.

Sa gabi na yun, napagtanto ko isang bagay:  

Yung libro hindi libro lang. Salamin yun. Salamin ng lahat ng bagay na ayaw kong harapin.

At sa ilalim ng bawat salita na hindi ko mabasa, may boses na paulit-ulit na sinasabi sakin:  

“Hindi pa huli ang lahat. Pero kailangan mo munang aminin.”

*[Cliffhanger: Ano yung bagay na ayaw kong aminin? At bakit mas madaling umiyak ako sa panaginip kaysa sa totoong buhay?]*

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               " Salamat sa pagbabasa Kung may panaginip ka rin na hindi mo mainindihan share mo sa comments"                                                                                                                                     

 BASAHIN ANG NEST CHAPTER

👇

CHAPTER 5