*"Ang Libro na Hindi Ko Mabasa sa Pnaginip"* CHAPTER 5

                                                                     

                                                                                                                  ## *Chapter 5: Ang Pahina na Nasusunog*

Hindi ko na mabilang kung ilang gabi na akong bumabalik sa librong yun.  

Parang naging routine ko na. Uwi, kain, higa, pikit, at ayun—nasa unang pahina na naman ako.

Pero sa gabi na yun, may nagbago.

Nakaupo ako sa sahig ng kwarto sa panaginip ko. Hawak ko yung libro. Buksan ko pa lang, may amoy usok na agad.  

Hindi ko pinansin. Akala ko galing lang sa kandila sa labas ng bintana.

Mali ako.

Dahan-dahan, yung gilid ng pahina nagsimulang mag-init. Nagkulay pula. Tapos nagkaroon ng maliliit na apoy.  

Hindi ako natakot. Kakaiba, pero parang alam ko sa loob ko na dapat mangyari yun.

Hinayaan ko lang.

Yung apoy hindi kumakalat nang mabilis. Dahan-dahan lang, parang sinasadya. Kinakain niya yung mga letra na hindi ko mabasa.  

Pero habang nasusunog, may nangyayari.

Yung abo na nalalaglag, hindi basta abo lang.  

Bumubuo siya ng mga pangalan sa hangin.

“Aling Maring.”  

Yun yung kapitbahay namin na namatay nung bata pa ako. Hindi ko naabutan libing niya.

“Jayson.”  

Kaibigan ko nung elementary. Nag-away kami dahil sa babae. Hanggang ngayon hindi pa rin kami bati.

“Tatay.”  

Dalawang segundo lang yung pangalan na yun bago nawala. Pero sapat na para tumigil paghinga ko.

At sa dulo, lumitaw yung pangalan ko.  

“Luis.”

Nagising ako bigla, umuubo.  

Parang may usok talaga sa kwarto ko. Pero wala naman. Bukas lahat ng bintana.

Nakatitig ako sa kisame ng 10 minuto. Hindi ako makagalaw.

Bakit pangalan nila?  

Bakit pangalan ko?

Parang sinasabi ng libro: “Hindi mo lang nakalimutan sila. Nakalimutan mo rin sarili mo sa proseso.”

Nung umaga, naglaba ako. Habang nagbabanlaw, biglang bumalik yung amoy ng abo sa ilong ko.  

Napaupo ako sa sahig.  

Hindi ako natatakot sa apoy.  

Ang kinakatakutan ko, yung malaman ko kung bakit kailangan masunog yung mga pahina na yun para makita ko yung mga pangalan.

*[Cliffhanger: Kung masusunog lahat ng pahina, ano na lang matitira? At handa ba akong harapin kung sino talaga ako kapag wala nang itinatago ang libro?

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                

" Salamat sa pagbabasa Kung may panaginip ka rin na hindi mo mainindihan share mo sa comments"                                                                                                                                                                            

  

BASAHIN ANG NEXT 

👇

iCHAPTER 6